De beeldtaal van Anouk Kruithof

Voor Fragmented Entity verknipte Anouk Kruithof haar hele archief van analoog afgedrukte foto’s. “Toen ik in 2008 in Berlijn in Künstlerhaus Bethanien werkte begon ik uit mijn eigen analoge archief, wat bestond uit zelf afgedrukte kleurenprints, de narratief uit de foto’s te knippen. Ik begon de foto’s te verknippen tot abstracte stukken foto papier en om in de hoeveelheid wat structuur aan te brengen organiseerde ik de stukken papier op kleur. Vervolgens verwerkte ik het materiaal tot 100 tweedimensionale ‘muurtjes’, die ik als een soort semi-transparante zwevende muur diagonaal door de gallery heb gehangen. Van al het afval materiaal wat er over bleef na het maken van deze 100 assemblages: ‘muurtjes’ heb ik de groep werken ‘Fragmented Entity' gemaakt en de allerlaatste snippers heb ik laten shredderen en daarmee  2 video werken (Elevating the Excess en Scattered Hole) gemaakt en ook als hoopje tentoongesteld. Een uitgewist verleden kreeg een nieuwe betekenis in het heden. Natuurlijk is het ook een letterlijke en figuurlijke ontleding van het medium fotografie. Maar voor mijzelf gaat het vooral over het loslaten van emoties en herinneringen” (bron: we like art!, 5 februari 2013 en lucyindelucht.nl, 2013).

Rode draad is Kruithofs fascinatie voor de online weergave van sociaal-maatschappelijke thema’s. Deze onderwerpt zij aan een kritisch onderzoek door bestaande beelden uit de digitale sfeer te onttrekken en naar haar eigen beeldtaal te vertalen. In Ice Cry Baby (2017) is een compilatie van amateuristisch filmmateriaal van talloze smeltende gletsjers te zien, traag afbrokkelende ijsschotsen die, als ze eenmaal in de vrije val zijn, met een enorm kabaal neerstorten. Op de achtergrond hoor je de soundscape: het voortdurende camera-geklik en de extreme emoties van toeristen. De traagheid en esthetiek van al dat witte natuurschoon werkt ontspannend. Bíjna borrelt er vergevingsgezindheid op voor al die sensatiezoekers met hun camera. Maar als je na de compilatie weer doorloopt, bekruipt je de onbehagelijke gedachte: mag ik eigenlijk wel genieten van de gevolgen van klimaatverandering? Hiermee wijst Kruithof ons op de manier waarop de werkelijkheid wordt geësthetiseerd en vaak gedachteloos wordt gedeeld. De kunstenaar plaatst noodzakelijke kanttekeningen bij de spektakelcultuur en de digitaal gemedieerde manier waarop wij ons tot onze omgeving verhouden. De eindeloos brekende en vallende ijsschotsen staan symbool voor het verstoorde evenwicht tussen mens en natuur – en collectief moreel verval (bron: VN donderdag 16 november 2017 en FOAM september 2017).


Elevating the Excess (2008)

Ice Cry Baby (2017)